“Sacred Mountain” Remember – Reconnect – Return

As someone who lives on Koh Phangan, I’m always surrounded by the amazing natural beauty that it’s blessed with. For me, not a day goes by without having  an appreciation for the island’s changing skies — the dawn sunlight heralding the new day paints a stark contrast with the dusky horizon. That day, as the sun set, people gathered on the beach to sing, play instruments, and dance to celebrate the beautiful day that it had been. 

While my eyes were fixated on the sky’s grand transition, my ears were treated with soft whispers from the waves. My naked feet felt divine planted in the fine sandy beach and my skin caressed by the salty ocean breeze. In that moment, I truly understood what it meant to be alive. Life was such a wonderful and sacred thing. Sometimes we forgot that we, too, were created with wonder.

Forgetting, however, seemed to be the last thing on these people’s minds. Each of them had their own way of seeking out spirituality. Some would pray and some would allow themselves to be in that gravity-free flow state through activities such as dancing and qi walking. Some chose to practise stillness, listen to their surroundings, and then pray. Whatever they did and whichever chapter of life they were currently in, they would remind one another not to forget the state of holiness found within themselves. This year marks the third edition of Sacred Mountain, a small festival that previously took place on the mountain in Chiang Dao, Chiang Mai. The change of location perhaps made it an even more ideal spot for strengthening the bond between mother nature and her children.

Chosen by the pilgrims of Sacred Mountain, Haad Tien Bay is also home to the world’s renowned resort The Sanctuary. Over the course of five days, we participated in various activities designed to connect our spirituality with the sacredness of nature. We were reminded of the warmth from our mother nature’s bosom and the wonder of being alive under the theme “Remember, Reconnect & Return.”

On the first morning, the sound of Tibetan bells signalled the pilgrims who might still be swimming in the ocean or having a chat over breakfast with their peers to circle up. The moment when everyone started singing the mother nature chant, I became intensely overwhelmed right within. Realizing human beings’ failure and recognizing her infinite, unconditional love brought tears of gratitude to my eyes. We completely forgot that, in her home, all of us were her most loved children and all things were interconnected.

The common aim for each day’s activities is to bring ourselves back to love. Love for oneself as well as affection from mother nature to others and those surrounding us. On Day 2, I attended a workshop called ‘Embrace Your Failure.’ At first I was skeptical of how much soul transformation I could get out of it since it was quite a popular class. Nevertheless, I chose to address an epic fail of mine when I didn’t go see my sister at the hospital as soon as I landed in Thailand. And like fate intended, I missed the chance to see my sister’s face for one last time before she’s gone forever. During the session, I drew a tiny angel to reflect on this experience and, even though a few girls were interested in my drawing, I could only talk about it with my partner. 

At the end of the workshop, we were given a chance to embrace each other. As soon as this one girl touched me, she burst out crying despite the fact that we hadn’t even spoken before. We held hands and locked eyes with only a few words spoken. We felt the energy of love radiating from one another. The most powerful thing she said to me was that she felt hopeful when she saw me. I could see it in eyes and I could feel that she saw just how many times I had been broken and how I’d managed to remain one with my body, mind, and soul. I even joked with her that if I were to be compared to the Japanese art of ‘kintsugi,’ I would have been covered in gold.

The highly anticipated moment finally arrived when DJ Ecstatic Dance and his buddy joined us on the third day. We were each given a cup of concentrated cacao drink before joining the Cacao Ceremony. Full of vitamins and minerals, cacao stimulates our hearts, helping us to connect with others. The ceremony concluded with a celebratory dance to bring upon soul transformation, which was the festival’s highlight.

The scene I’d been waiting for was now in front of me. Fellow Thais were moved to the sound of electronic music designed by the two professional DJs. At once sensual and fierce, the rhythms of shamanic drums took over my body. Others were no different. Some were rolling on the sand, some were meditating while some were going with the flow of music. Out in the sea, some were surfing the waves with their bodies and vice versa. As for me, I alternated between the sauna/dancefloor and taking a dip in the ocean, repeatedly letting the waves wash me ashore.

No single words were spoken for the next couple of hours. Unleashing their inner child, everybody danced to the beat of their own drums (literally). We were able to foster oneness, thanks to the safe space that’d been created for us without judgement. Believe it or not, Ecstatic Dance became a catalyst for a lot of people to overcome their sorrow, insecurities, losses, and life changes. The dance then finished off with Sound Healing, the period when everybody emerged from the experience secure and completely renewed.  

The festival also offered several other kinds of experiences such as Labyrinth Ceremony where participants were led into the heart of the maze as they prayed, Transformation Game which invited participants to investigate their own behaviors for growth potential, Alchemy of Touch, and The Tree, which involved sitting around a tree — an image you might have seen depicted by The Sanctuary before. It was during this activity that we prayed as a collective, vowing to conserve and protect our innocence without succumbing to modernity.

I have no words to express the overwhelming gratitude in my heart. I wish to thank every single soul out there for this wonderful and invaluable experience. The promise has been made and I will not forget this incredible bond between us, between mother nature, and between all things. We should reunite because we all are one. 

“Remember, reconnect and return”

Picture credit Nabi Tang

“Sacred Mountain” Remember – Reconnect – Return

ในฐานะผู้หนึ่งที่พำนักอาศัยอยู่ที่เกาะพะงันและได้สัมผัสความอัศจรรย์ของแม่ธรรมชาติอย่างใกล้ชิดตลอดเวลา ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันมองไม่เห็นความงดงามของท้องฟ้าที่เปลี่ยนแปลงไปมาตลอดทั้งวัน สีสันอันสดใสในยามพระอาทิตย์ขึ้นนำมาซึ่งพลังของการเริ่มต้นวันใหม่ ช่างแตกต่างเหลือเกินกับเวลาที่เธอกำลังลาลับขอบฟ้าในแต่ละวัน ซึ่งเป็นเวลาที่พวกเราหลายๆ คนที่อยู่ที่นี่ต่างพากันมารวมตัวเพื่อร้องเพลง เล่นดนตรี หรือร่ายรำ เพื่อเฉลิมฉลองให้แก่หนึ่งวันอันแสนงดงามที่เราได้ประสบ ในขณะที่สายตาตะลึงลานกับภาพสุดอลังการของลำแสงแรกจนถึงลำแสงสุดท้าย หูยินเสียงกระซิบกระซาบจากเกลียวคลื่น ฝ่าเท้าเปลือยเปล่ารับรู้รสสัมผัสที่ใกล้เคียงกับจุดสุดยอดยามเหยียบย่ำบนผืนทรายละเอียด และผิวกายถูกลูบไล้จากสายลมและไอเกลือ พลันความหมายของการมีชีวิตอยู่ก็บังเกิดขึ้นต่อหน้า ชีวิตนั้นช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความมหัศจรรย์และศักดิ์สิทธิ์ มากมายเสียจนหากเราลืมที่จะเชื่อมโยงกับความศักดิ์สิทธิ์นั้น มันง่ายเหลือเกินที่เราจะหลงลืมไปว่า เราเองก็ถูกสร้างขึ้นมาจากความมหัศจรรย์เช่นกัน

หากแต่ยังคงมีกลุ่มคนที่ไม่เคยลืมเลือนความจริงข้อนี้ พวกเขาแสวงหาเวลาในการเข้าถึงความศักดิ์สิทธิ์นั้นเสมอในรูปแบบต่างๆ ตามแต่

จิตญาณจะชักนำไป ไม่ว่าจะเป็นการภาวนาเชื่อมโยงจิตวิญญาณเข้ากับความศักดิ์สิทธิ์ ปลดปล่อยตัวตนให้เลื่อนไหลไปกับภาวะไร้การยึดเหนี่ยวและควบคุมในบางเวลาผ่านกิจกรรมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการเต้นรำ การฝึกเดินลมปราณ การเรียนรู้ศาสตร์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับจักรวาลทั้งภายในและภายนอกตัวเอง หรือแม้เพียงแค่การหยุดนิ่งเพื่อรับฟังเสียงของธรรมชาติรอบตัว แล้วกลับมาที่การภาวนา คนกลุ่มนี้จะคอยเตือนกันและกันไม่ให้หลงลืมภาวะความศักดิ์สิทธิ์ของตัวเอง   และของสรรพสิ่งทั้งหลายไม่ว่าเรื่องราวในชีวิตกำลังดำเนินไปสู่บทตอนไหน พวกเขารวมตัวกันเป็นครั้งที่สามในปีนี้ โดยในสองปีแรกไปจัดบนดอย ที่อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ จึงเป็นที่มาของชื่อเทศกาลเล็กๆ นี้ว่า Sacred Mountain Festival นั่นเอง และในครั้งล่าสุดที่เพิ่งจัดไปเมื่อต้นเดือนเมษายนปีนี้ พวกเขาเลือกทำเลใหม่ที่เชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์และงดงาม เหมาะแก่การทำพิธีเชื่อมโยงสายสัมพันธ์ระหว่างลูกๆ และแม่ธรรมชาติ มารดาไร้นามผู้ยืนหยัดที่จะมอบความรักอันปราศจากเงื่อนไขให้แก่ทุกๆ ชีวิตที่กำเนิดขึ้นจากครรภ์ของเธอมาชั่วอสงไขย

ในครานี้ พลพรรคนักจาริกแสวงบุญชาว Sacred Mountain Festival 3 ได้เลือกหาดเทียน ที่ตั้งรีสอร์ตและศูนย์พักกายพักใจชื่อดังระดับตำนาน The Sanctuary เป็นสถานที่เชื่อมโยงจิตวิญญาณตัวเองเข้ากับความศักดิ์สิทธิ์ของแม่ธรรมชาติ ตลอดระยะเวลา 5 วัน 4 คืน แต่ละกิจกรรมคือการเตือนกันและกันให้ระลึกถึงไออุ่นจากอ้อมอกของมารดาไร้นามผู้นี้ และรู้แจ้งถึงความมหัศจรรย์ของการมีชีวิต  จึงเป็นที่มาของคอนเซ็พท์ Remember, Reconnect & Return 

ระฆังธิเบตได้ถูกสั่นบนชายหาดของ The Sanctuary ในเช้าแรกเรียกร้องให้บรรดานักเดินทางแสวงหาทั้งหลาย ที่อาจยังแหวกว่ายล้อคลื่นอยู่ในมหาสมุทร หรือละเลียดกับอาหารเช้าสุดพิเศษและสนทนากับมิตรสหายคอเดียวกันอยู่บนชายหาด ให้ก้าวเท้าเข้ามานั่งกระชับเป็นวงกลม และวินาทีที่บทร่ำวิงวอนมารดาธรรมชาติผู้ไร้นามได้ถูกอ่านโดยพร้อมเพรียงกัน ความรู้สึกมากมายได้ถูกบีบคั้นจากภายใน ทะลักออกมาเป็นหยดน้ำตาที่โอบอุ้มทั้งความรู้สึกว่า ได้รับความรักและความเมตตาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และทั้งการตระหนักรู้ถึงข้อผิดพลาดข้อใหญ่ที่สุดของมนุษย์ นั่นคือเราต่างลืมไปว่าเราเองนั้นก็เป็นลูกที่ถูกรักมากที่สุด เฉกเช่นเดียวกับทุกๆ สรรพสิ่งในบ้านของแม่ และเรา-แม่-ทุกสรรพสิ่ง แท้จริงแล้วไม่สามารถแยกออกจากกันได้เลย 

กิจกรรมต่อๆ มาของแต่ละวันคือการเน้นให้กลับเข้ามาหาความรัก ทั้งจากตัวเองให้ตัวเอง จากแม่ธรรมชาติส่งต่อให้ผู้อื่น และจากตัวเองส่งต่อให้คนรอบข้าง ในวันที่สองฉันเลือกเข้าเวิร์คช็อปชื่อ ‘โอบกอดความเฟล’ ด้วยความสงสัยว่าฉันจะได้เจอการเปลี่ยนแปลงระดับจิตวิญญาณแบบไหน ในคลาสที่คนเข้ามากันเพียบแบบนี้ ฉันเลือกเรื่องเฟลระดับ 10 ริกเตอร์ของตัวเอง นั่นคือไม่ไปหาน้องสาวที่โรงพยาบาลทันทีที่บินกลับมาถึงเมืองไทย แต่กลับเลือกที่จะไปหาเธอในวันรุ่งขึ้น แล้วก็เป็นไปตามที่เบื้องบนต้องการ ฉันพลาดโอกาสที่จะได้พบหน้าน้องสาวครั้งสุดท้ายไปตลอดชีวิต วันนั้นฉันเลือกวาดภาพนางฟ้าตัวน้อยๆ เพื่อสะท้อนถึงเหตุการณ์นี้ และมีน้องผู้หญิงหลายคนที่รู้สึกอยากเข้ามาพูดคุยด้วย แต่เราจะได้จับคู่และคุยกับคู่ของเราเท่านั้น ในตอนจบของเวิร์คช็อปพวกเราทั้งหมดในฮอลล์ได้มีโอกาสสวมกอดกันและกัน แต่ในทันทีที่น้องผู้หญิงคนหนึ่งได้สัมผัสฉัน เธอกลับร้องไห้ออกมาทันทีแม้เราจะไม่เคยพูดคุยกันมาก่อน เราจับมือและสบตากัน ใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำแต่ตลอดเวลาที่เราได้โอบกอดกันและกัน เราต่างก็สัมผัสได้ถึงพลังงานความรักความเข้าใจที่แผ่ออกมาจากทุกอณูเนื้อ คำพูดที่มีพลังที่สุดของเธอที่ฉันได้ยินคือ เธอเห็นฉันแล้วรู้สึกมีความหวัง บางสิ่งในแววตาของเธอทำให้ฉันเชื่อว่าเธอเห็นจริงๆ ว่าฉันนั้นเคยแตกหักมาไม่รู้กี่ครั้งกี่หน แต่ทุกวันนี้ฉันก็ยังคงยืนหยัดเป็นหนึ่งเดียวกับกาย ใจ และวิญญาณ ฉันยังแกล้งพูดขำๆ กับเธอไปว่า ถ้าหากเปรียบฉันกับคินสึงิ (Kintsugi หรือศิลปะการผนึกเครื่องปั้นดินเผาที่แตกหักด้วยทองคำ) ฉันก็คงจะเป็นมนุษย์เลี่ยมทองทั้งตัวเลยล่ะมั้ง

และเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงเมื่อดีเจ Ecstatic Dance คู่หูเดินทางมาสมทบกับคณะ Sacred Mountain 3 ในวันที่สาม พวกเราทุกคนได้รับการแจกจ่ายโกโก้เข้มข้นคนละถ้วย เพื่อเข้าร่วมพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ Cacao Ceremoy ความมหัศจรรย์ของโกโก้คือ นอกจากจะเต็มเปี่ยมไปด้วยวิตามินและเกลือแร่แล้ว มันยังมีฤทธิ์ในการกระตุ้นให้หัวใจทำงานเต็มที่ตามหน้าที่ของเขา นั่นคือการคอนเน็คกับตัวเองและคนอื่นๆ  พิธีกรรมนี้จึงมักจบด้วยการเต้นรำเฉลิมฉลองเพื่อให้นำไปสู่กระบวนการเปลี่ยนแปลงของจิตวิญญาณ และนั่นคือที่มาของไฮไลท์ของงานนี้ 

ภาพอันสุดตื่นตาตื่นใจของฉันที่รอคอยมาแสนนาน เพื่อนๆ ร่วมสายเลือดไทยกำลังถูกขับเคลื่อนด้วยเสียงดนตรีอิเลคโทรนิค ที่ถูกออกแบบมาอย่างตั้งใจด้วยสองดีเจมืออาชีพ ทั้งพริ้วไหว ทั้งดุดัน ทั้งเซ็งแซ่ไปด้วยจังหวะกลองชามันและเสียงเพรียกจากพงไพร ฉันรู้สึกราวกำลังเข้าสู่ภาวะ Euphoric เมื่อร่างกายเคลื่อนไหวไปตามแรงสั่นสะเทือนเหล่านี้ คงไม่ต่างกับหลายๆ คน ที่บ้างก็ปล่อยตัวเองให้กลิ้งลงไปบนหาดทราย หรือก้มหน้านั่งขัดสมาธินิ่งๆ ในขณะที่เพื่อนกำลังปลดปล่อยตัวเองให้ลื่นไหลไปตามเสียงเพลง บางส่วนกระโจนลงโต้คลื่นที่ซัดแรงขึ้นทุกทีๆ ราวกับว่าทะเลก็ต้องการล้อเล่นกับคลื่นมนุษย์ด้วยการโต้ซัดพวกเรากลับไปมา ฉันเคลื่อนย้ายไปมาระหว่างซาวน่ากับฟลอร์เต้นรำที่อยู่ไม่ห่างกัน กับสลับลงไปดำผุดดำว่ายในมหาสมุทร และศิโรราบให้คลื่นม้วนร่างตัวเองให้ซัดกลับมาที่หาดครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกคนปล่อยให้ความเป็นเด็กน้อยที่อยู่ข้างในตัวเองได้ออกมาเล่นกันอย่างเต็มที่ ตลอดระยะเวลา 3-4 ชั่วโมงไม่มีคำพูดแลกเปลี่ยนกัน ไม่มีใครเต้นจังหวะเดียวกับใคร ไม่มีความจำเป็นต้องเพิ่มพูนประสบการณ์ด้วยสารกระตุ้นอะไร ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมันเกิดขึ้นจากการสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้แก่กันและกันในการแสดงออก เมื่อปราศจากการควบคุมและตัดสินแล้ว พื้นที่ปลอดภัยสำหรับทุกๆ การเติบโตจึงบังเกิด เชื่อไหมว่า Ecstatic Dance เป็นพื้นที่ที่หลายๆ คนได้ใช้ในก้าวข้ามทั้งความเศร้า ความรู้สึกไม่มั่นคง การสูญเสีย และการเปลี่ยนแปลงมาแล้ว จึงไม่แปลกใจที่หลังจาก Sound Healing ซึ่งเป็นขั้นตอนสุดท้ายของกระบวนการนี้จบลง หลายคนลุกขึ้นมาพร้อมกับประสบการณ์ในการก้าวข้ามความรู้สึกลบทั้งหลาย และโอบรับตัวตนใหม่ที่เกิดขึ้นได้จากการร่วมสร้างพื้นที่ที่ปลอดภัยให้แก่กันและกันตรงนี้นั่นเอง

ยังมีอีกมากมายหลายประสบการณ์ ไม่ว่าจะเป็น Labyrinth Ceremony  (ลายวงกตสำหรับการอธิษฐาน) ที่ผู้ภาวนาจะเดินในลายวงกต ซึ่งมีทางเข้าและออกอยู่เพียงทางเดียว ที่จะนำผู้อธิษฐานเข้าไปยังศูนย์กลางซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหัวใจของลาบีรินธ์ Transformation Game เกมส์กระดานจำลองชีวิต ที่เชิญชวนให้ผู้เล่นได้สำรวจที่มาของพฤติกรรมต่างๆ ของตัวเองเพื่อการตระหนักรู้ถึงข้อจำกัด และค้นหาศักยภาพของตัวเอง เพื่อเลือกว่าต้องการจะให้ชีวิตดำเนินอย่างไรต่อไป หรือ Alchemy of Touch สอนให้เรียนรู้เรื่องการสัมผัสกันและกันด้วยหัวใจผ่านการ

ภาวนา และ The Tree ภาพการนั่งล้อมวงภายใต้ต้นไม้ใหญ่อีกหนึ่งสัญลักษณ์ของ The Sanctuary และภาวนาอธิษฐานร่วมกัน ถึงพันธะสัญญาแรกของมนุษย์ที่จะปกป้องรักษาเมล็ดพันธุ์บริสุทธิ์ที่เหลือไม่ให้หายหรือแปรสภาพไปตามกระแสอารยะธรรมสมัยใหม่

ฉันไม่มีความสามารถในการบรรยายคำขอบคุณ ที่มันเอ่อล้นออกมาจากหัวใจได้ที่ได้มีโอกาสเข้าร่วมงานเทศกาลอันเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์เช่นนี้หรอก ทำได้แต่ขอบคุณทุกดวงจิตที่มีส่วนในการสร้างประสบการณ์อันสุดล้ำค่านี้ให้แก่เรา สัญญาแล้วนะว่า เมื่อเราจดจำกันได้แล้วเราจะไม่มีวันลืมความสัมพันธ์ทั้งที่มีให้แก่กันและกัน ทั้งต่อแม่ และต่อทุกสรรพสิ่ง แล้วเราจะต้องได้กลับมาเจอกันอีกแน่นอน เพราะเราทั้งหมดนั้น คือหนึ่งเดียวกันในบ้านหลังนี้นั่นเอง 

“Remember, reconnect and return.”

  จดจำกัน สัญญามั่น ฉันจะกลับมาหาเธอ

ขอบคุณเครดิตภาพจาก Nabi Tang