เมื่อเราพาคนฟิลิปปินส์มากินอาหารฟิลิปปินส์ในกรุงเทพฯ บรรเทาความคิดถึงบ้าน

“มีแค่คนฟิลิปปินส์เท่านั้นแหละที่อยากกินอาหารฟิลิปปินส์ แต่โชคดีที่ฉันเจอร้านอาหารที่ทำเสิร์ฟด้วยใจและความชอบจริงๆ”

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเดนีซ เป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ชาวฟิลิปปินส์ มาทำงานที่ไทย และไม่ได้กลับบ้านมาราวๆ 15 เดือนแล้วค่ะ

การไม่ได้กลับบ้านไม่ใช่เรื่องที่ผิดปกติขนาดนั้นสำหรับฉัน เพราะก่อนหน้านี้ฉันสามารถกลับบ้านเมื่อใดก็ได้ที่ต้องการ แถมงานของฉันเองก็ต้องกลับไปทำที่ฟิลิปปินส์ด้วยในบางไตรมาส ชีวิตก็เคยดีก่อนที่โควิดจะมา ทันใดนั้นความสามารถในการกลับบ้านของฉันก็หายไปในอากาศ ทั่วโลกต่างประกาศล็อคดาวน์ ผู้ติดเชื้อเพิ่มขึ้นเต็มไปหมด นอกจากจะไม่ได้กลับบ้านแล้ว ฉันยังอดกินอาหารฟิลิปปิโนของแท้ที่ฉันรัก

ด้วยสถานการณ์ไวรัสตอนนี้ที่กลายเป็นที่มาของความกลัวและความเครียดอันดับต้นๆ ของคนทั่วโลก สิ่งหนึ่งที่หลายคนไม่ได้พูดถึงคือมีคนต่างชาติจำนวนมากที่ติดอยู่ที่ต่างประเทศ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกเราคิดถึงบ้าน เราคิดถึงอาหาร ความอยากอาหารฟิลิปปินส์ของฉันได้ขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนยากเกินจะหาสิ่งใดมาทดแทน มันเหมือนกับมีจุดคันตรงกลางหลัง จะเกาเท่าไหร่ก็เกาไม่ถึง ต้องเบี่ยงเบนความสนใจไปที่อื่นแทน แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก และความต้องการนั้นนับวันก็จะทำให้ฉันอยากจะเป็นบ้าเข้าไปทุกที  

ในตอนเช้าฉันจะรู้สึกอยากอาหารเช้าสไตล์ฟิลิปปินส์ อย่างเช่น ตับสิล็อก (Tapsilog เมนูทาปาสไตล์ฟิลิปปินส์ พร้อมกับข้าวผัดและไข่ดาว) ไม่ก็ บังสิล็อก (ฺBangsilog ปลานวลจันทร์ทอด กับข้าวผัดและไข่ดาวเช่นกัน) อาหารเช้าแบบนี้มันหากินไม่ได้ในกรุงเทพ อาจจะใกล้เคียง แต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว

ฉันอยู่เมืองไทยมา 3 ปีแล้ว และถึงแม้จะรักอาหารไทยแค่ไหน แต่ก็ไม่มีอะไรจะทดแทนอาหารฟิลิปปิโนได้ เพราะสำหรับฉัน มันคือบ้าน พอไม่ได้กินอาหารที่เหมือนบ้านนานๆ มันก็ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นคนเร่ร่อนเหมือนกันนะ

หากไปงานเลี้ยง ฉันก็จะอยากอาหารปาร์ตี้ฟิลิปปินส์อย่าง เลชอน (หมูอบ) ลุมเปี๊ยะ (ป๊อเปี๊ยะกรอบๆ สไตล์ฟิลิปินส์) ปินอย สปาเก็ตตี้ และ ปาต้ากรอบ (ขาหมูทอดกรอบ) และอีกเพียบ 

หากวันไหนฝนตกหรือวันที่อยากกินข้าวเที่ยงง่ายๆ ฉันจะนึกถึง สิณีกัง (ซุปหมูกับผัก) อะโดโบ (หมูอบคล้ายๆ พะโล้) แน่นอนค่ะ ฉันพยายามจะทำเองที่บ้าน แต่ส่วนผสมต่างๆ ก็หายากเหลือทน ทำอาหารเองก็เป็นทางเลือกที่ดี แต่มันก็ไม่เหมือนไปกินที่บ้านค่ะ

แม้จะดูไม่น่าเศร้าขนาดนั้น แต่มันก็เศร้าใจจริงๆ นะ แต่พอได้ข่าวว่ามีร้าน Lola’s Kitchen ซึ่งเป็นร้านอาหารฟิลิปปินส์ที่หากินยากในไทยมาเปิดฉันเลยตื่นเต้นเป็นพิเศษ

ร้านอาหารฟิลิปปินส์ขนานแท้เปิดในกรุงเทพเนี่ยนะ ในที่สุดมันก็มีให้กินซักที! มีแค่คนฟิลิปปินส์เท่านั้นแหละที่อยากกินอาหารฟิลิปปินส์ ไม่เหมือนร้านอาหารเกาหลีที่คนไทยเปิดกันเต็มไปหมด แต่ก็ยังโชคดีนะ ที่มีร้านอาหารฟิลิปปินส์ร้านนี้ทำเสิร์ฟด้วยใจและความชอบจริงๆ 

คำว่า Lola เป็นคำที่ใช้เรียก “คุณยาย” สำหรับเรา เจ้าของร้าน Lola’s Kitchen เปิดร้านนี้เพื่ออุทิศให้กับคุณยายที่ล่วงลับที่ทำอาหารอร่อยเลิศ เจ้าของร้านเขาอยากจะนำ comfort food สไตล์ฟิลิปปินส์มาให้คนฟิลิปปินส์ที่อาศัยอยู่ที่กรุงเทพได้ลิ้มลอง ฉันเองก็เห็นด้วยกับความคิดนี้เป็นที่สุด เลยอยากจะไปลองเองให้ได้รู้

“สำหรับฉันร้านนี้ให้ความรู้สึกเหมือนได้ไปดิสนีย์แลนด์สไตล์ฟิลิปปินส์เลย”

มีอาหารมากมายให้เลือกสั่ง ตั้งแต่ กัลเดอเรต้า ลุมเปี๊ยะ ปันซิทบิฮน ขาหมูซีซิก ปาต้ากรอบ อะโดโบ และอีกเพียบ ทุกๆ ช้อน ทุกๆ คำ ทำให้รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเลย

สำหรับใครที่รู้สึกเหมือนคนพลัดถิ่นแบบฉัน ฉันขอแนะนำ Lola’s Kitchen ลองมาทานกันดูนะคะ มันไม่ได้มีแค่อาหาร แต่มันให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบที่หลายคนต้องการ

แม้มันจะไม่เหมือนกับการได้กลับบ้านไปอยู่กับครอบครัวและเพื่อนๆ และร่วมมืออาหารกับพวกเขา หรือได้กลับไปเหยียบบ้านจริงๆ แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้เข้าใกล้บ้านได้แบบไม่เหมือนที่อื่น อาหารมื้อนี้ทำให้ฉันเกิดความเข้มแข็ง ที่จะอดทนรอวันที่ฉันจะได้กลับบ้านจริงๆ เสียที Crossed fingers นะ

ขอขอบคุณร้าน Lola’s Kitchen ที่เอื้อเฟื้อให้เราได้กินอาหารอร่อยๆ ตามแบบฝีมือคุณยายฟิลิปปิโนขนานแท้ในครั้งนี้ ขอบคุณนะคะ


A Filipino’s Pandemic Exile Diary in Bangkok

“Only Filipinos crave Filipino food. Fortunately, someone had the passion and heart to serve OUR food in Thailand.”

Hi, I’m Denise! I’m a Filipino content creator based in Bangkok and I haven’t been home for 15 months.

Being away from home was nothing out of the ordinary for me. I could still return home whenever I wanted. Not only that, but my job needed me to return to the Philippines quarterly for work. Life was good until COVID-19 hit. Suddenly all of the possibilities of going back home vanished into thin air. With the worldwide lockdown and COVID-19 cases blowing up, I lost access to home; and I lost access to authentic Filipino food I love.

With the virus being the number one source of fear and depression across the globe, one unspoken thing is about the foreigners residing or stuck in another country. We miss home. And it goes without saying, we miss food from home. My longing for Filipino food grew so big it became harder and harder to satisfy it with “alternatives”. It feels like having a very itchy spot in the back you cannot reach and you try to distract yourself with something else so the itch goes away. We all know it doesn’t help at all. The itch will drive you crazy and overpower you in the long run. That’s how my cravings feel inside.

I have been living in Thailand for 3 years now and as much as I like Thai food, there’s nothing that can compare to Filipino food for me. It’s just… home. And when I don’t have it for a very long time, I feel restless. It kinda makes you feel homeless.

In the morning, I would crave a standard Filipino breakfast: Tapsilog (a plate of Filipino tapa, Filipino fried rice, and sunny side egg) or Bangsilog (fried milkfish, Filipino fried rice, and sunny side egg) and none of these dishes were available in Bangkok. Maybe something close to it, but not really.

At parties, I crave the standard Filipino party food like Lechon (roasted pig), Lumpia (Filipino spring roll), Pinoy Spaghetti, Crispy Pata (deep-fried pork leg), and many more.

During rainy days or just a casual lunch break, I dream of Sinigang (pork soup with vegetables), Adobo, and a plate of sizzling Sisig (another pork dish). Of course, I have tried to make these at home but the ingredients are not all available here—if not scarce. In a way, my cooking is just an alternative. It doesn’t really hit home for me.

It doesn’t look like it, but trust me it’s depressing. When I heard about Lola’s Kitchen, one of the very few Filipino restaurants in the country, I was excited.

A Filipino restaurant sitting in Bangkok? I thought it was never gonna happen. Only Filipinos crave Filipino food unlike Korean food—which is obviously everywhere. Fortunately, someone had the passion and heart to serve OUR food in Thailand.

Lola is how we call our grandmothers in the Philippines. The owner of Lola’s Kitchen was inspired to build a restaurant in honor of her late grandmother who cooked good food for them. She hopes she can bring the same comfort to the Filipinos living in Bangkok. I couldn’t agree more when I went there to see it for myself. 

It was like a Filipino Disneyland for me. 

There’s a lot of choices on the menu including Kaldereta, Lumpia, Pancit Bihon, Pork Sisig, Crispy Pata, Adobo, and a lot more. Every bite and spoonful takes me back home even for a bit.

For someone suffering in the pandemic exile like me, Lola’s Kitchen does not only offer food, but it gives the comfort that my longing needs.

It doesn’t change the fact that I still long to be home, be with my family and friends, eat with them, and just set my foot in my home country’s soil; but I’m glad there’s a quick fix for me. This gives me the strength that I need until I can finally be home someday soon. Crossed fingers.

Thank you sincerely to Lola’s Kitchen that allowed me to have this experience of real homecooked meal like one made by a Filipino grannys!